نهج البلاغه خطبه 113:

یاد مرگ از دل شما بر بسته  و آرزوهای دروغین شما را در برگرفته ، تا آنجا که دنیا بیش از آخرت مالک شما گشته  و دنیای کنونی شما را از جهان آخرت دور ساخته.

شما که برادران دینی هستید ، چیزی جز پلیدی های درون ، و نیت های نادرست از هم جدایتان نکرده ، تا آنجا که به  یکدیگرکمک نمی رسانید ، و برای هم  خیرخواهی نمی کنید ، و به هم نمی بخشید ، و محبت نمی ورزید .

چه شده که به اندکی از دنیا که می رسید شادمان می گردید و بسیاری از آخرت را که از دست می دهید غصه دار نمی شوید ، و مقدار کمی از دنیا را که از کف می دهید  پریشان می گردید ، تا آنجا که آثار این آشفتگی و اضطراب در سیمایتان و در بی صبریتان در برابر آنچه از دست رفته نمایان می گردد ؟

گویا دنیا خانه اقامت شماست ، و گویا متاع آن برایتان همیشگی است !

کسی از شما عیب برادر خود را که از آن بیم دارد در حضور او نمی گوید ، چون می ترسد او نیز مانند آن عیب را برای او بازگوید .

در ترک آخرت و دوستی دنیا یک دل شده اید و دینتان بازیچه زبانتان شده .

اعمالتان چون کسی است که کارش را به پایان رسانده و خشنودی مولایش را به دست آورده !