آزادگان چنان كه درخشيدند
شمعند و در هوای تو رقصيدند
گل های التيام اسارت را
از باغ صبر و حوصله می چيدند
از شوق يك اشارت ساقی بود
آن کوه محنتی كه پسنديدند
اما دريغ اين همه نيلوفر
دور امام خويش نپيچيدند»