آزادگان ولایتمدار(12 تکریت و18 بعقوبه)

هر وقت شهدا را می آورند فکر می کنم جنازه من هم با آنها همراه است با خودم می گویم چرا جنازه ام را پیدا کردند ؟ چرا جنازه ام را بدوش می کشند؟  مگر من چه کاری برایشان انجام دادم ؟ چرا برایم این همه شلوغ شده و برایم اشک می ریزند ؟ چند دهه پیش یک جنگی اتفاق افتاد و تمام شد الان دو کشور با هم دوست هستند و انگار اتفاقی نیافتاده چرا من را بالای دست گرفتند؟  و چرا های دیگر

و من به دنبال شهدای همیشه جاودان می روم و گریه می کنم و با آنها به قبرستان شهدا رفته و  دفن می شوم

این یعنی ای کاش در فاو به اسارت نمی رفتم و  شهید می شدم و جنازه ام مفقود می شد تا هر روزه در این دنیا بمیرم و زنده شوم حتما لیاقت نداشتم و در این دنیا بایستی زنده بمانم و امتحان شوم  .

مدیروبلاگ آزادگان ولایتمدار