نهج البلاغه  خطبه 17 : خداوند دو کس را بیش از همه دشمن می دارد: کسی که خداوند او را به حال خویش واگذاشته  و او از راه راست منحرف شده و دلش شیفته سخنانی است که بدعت آور است و به گمراهی فرا می خواند چنین انسانی فتنه ای برای فتنه جویان است  او راه روشن پیشنیان را نیافته و آنان را که در زمان حیات یا پس از مرگش از وی دنباله روی می کنند گمراه می سازد او هم بار گناهان دیگران را بر دوش می کشد و هم در گرو خطاهای خویش است

و دیگری کسی است که انبوهی از نادانی را در خود فراهم ساخته و در میان مردم نادان برای فریب دادنشان به هر سو می شتابد در تاریکی های فتنه می تازد و آنچه را در صلح نامه آمده نمی بیند انسان نماها او را دانشمند می خوانند در حالی که چنین نیست از آغاز به انباشتن چیزهایی که اندکش بهتر از بسیار است تا آنگاه که از آب متعفن سیراب شد و معلومات بیهوده را روی هم انباشت