نهج البلاغه  خطبه 32 :  یاد قیامت دیدگانش را فرو پوشانده و بیم محشر اشکشان را جاری ساخته . برخی از اینان را مردم طرد کرده اند و برخی ترسانده و سرکوب شده اند و بعضی خاموش و دهان بسته اند عده ای خالصانه خدا را می خوانند

و جمعی اندوهناک و زجر کشیده اند تقیه از تبهکاران آنان را گمراه ساخته و خواری در برشان گرفته . در دریایی از تلخی ها غوطه ورند .

دهانشان بسته و قلبشان مجروح است . مردم را چندان اندرز دادند که خسته شدند و آنقدر سرکوب شدند که خوار گشتند و چندان از آنان کشتند که شمارشان کم است.