اگر این عدالت است پس ظلم کجاست
با حقوق بخور و نمیر بازنشستگی آخرین دوران زندگی خود را سپری می کنند. مسئولان بی وفای کشور هیچ یادی از آن ها نمی کنند.
دولت بی وفا به تعهدات جانبازان بازنشسته نه تنها هیچ برنامه ای برای آن ها ندارد، بلکه علیه آن ها برنامه ارائه می دهد.
مجلس بی تعهد به بازنشستگان فرهنگی نه تنها هیچ چیزی را به نفع آنها تصویب نمی کند، بلکه علیه آنها هم مصوبه دارد.
این کجایش عدالت است که جانبازان نانوا، بقال، طلا فروش، کشاورز و راننده تاکسی که درآمدهای نسبتا" خوبی دارند باید از حقوق و مزایای بنیاد استفاده کنند، اما جانبازان بازنشسته آموزش و پرورش از حق ایثارگری و جانبازی محروم باشند؟ اگر این عدالت است پس ظلم کجاست؟
چرا جانبازان غیر شاغل هم از حقوق خوب برخوردار باشند و هم هزینه درمانشان را بنیاد بدهد، اما بازنشسته های آموزش و پرورش که سی سال در کلاس های درس گچ خورده اند از حق ایثارگری محروم باشند و هزینه درمانشان را خودشان بدهند؟
چرا نمایندگان مجلس چنین قوانین ظالمانه ای را تصویب می کنند و چرا شورای نگهبان این چنین قوانینی را تایید و موافق موازین شرع می داند؟
مگر نه اینکه این کشور کشور امام زمان است؟ آیا امام زمان چنین قوانینی را تایید می کند؟ امروز بازنشسته های آموزش و پرورش مظلومانی هستند که گرفتار آمده اند و کسی به داد آن ها نمی رسد.
من آنچه شرط بلاغ است به تو می گویم