نقل  از وبلاگ رمادی 2 کمپ 7

خوشا بحال شما نامه و عکس در اسارت می دادید ولی ما مفقودین  نه  اثری و نه خبری ازما به خانواده هایمان داشتند

ین نامه را سال های آخر اسارت از مادرم خدابیامرز دریافت کردم .خدا سایه مادر را از سر شما کم نکند.

راستی که در صفحات ادبیات پایداری و کتاب های جنگ جای مادران صبور و سختی کشیده و داغدیده خیلی کمرنگ است .یعنی اینکه ما هنوز هم بچه های خوبی برای مادرانمان نشده ایم !