پیرامون مرگ مظلومانه یک آزاده
خبر تلخ بود . مثل زهر مار . پیامکی به سرعت میان 40 هزار آزاده دفاع مقدس رد و بدل شد . « محمد علی شجاعی آزاده مشهدی خود سوزی کرد»
لا زم نیست دنبال چند و چون قضیه باشیم .
کسی که به عشق دین و وطنش سال ها درد و شکنجه اسارت را تحمل کرده به جایی رسیده که ترجیح داده دست به خود سوزی بزند .
این واقعه به هر دلیل که افتاده باشد از بار مسولیت ما آزادگان و مسولین ذره ای کم نمی کند. یک آزاده دفاع مقدس به جایی از زندگی تلخش رسیده که خود را به شعله های آتش سپرده تا از مشکلات زندگی رها بشود .
راه بدی برای خلاصی از درد و رنج انتخاب کرده اما ما چه می دانیم او در چه شرایطی بوده . چه روزها و شب هایی که خودش و خانواده اش در عذاب زندگی ذره ذره آب شده اند! کسی حق ندارد به جای دلجویی از خانواده این آزاده عزیز برای فرار از مسولیت او را تقبیح کند.ما کل مفتون یعاتب .
این کلام مولا علیست که می فرماید این چنین نیست که هر به فتنه در افتاده ای قابل سرزنش باشد.
خداوند روح این عزیز سفر کرده را به پاس رنج های اسارتش با خوبان محشور نماید و بهشت برین را جایگاهش سازد .
خداوند به خانواده اش صبر عطا فرماید.
نقل از رمادي 2 كمپ 7
من آنچه شرط بلاغ است به تو می گویم